The movie Slowakije!

De joker

Om 7.30 u. wobbelen we vroeg zonder koffie (alles heeft zo zijn prijs) richting Poprad. 45 km op de kaart, maar de heuvels leggen ons behoorlijke pieken voor de wielen. Bij de aangekondigd vochtige 31 gr. C. is dat een sauna met verplicht fysieke outwork. Natuurlijk verwerken we dat alles, maar het omslagpunt waarbij "genieten van" overgaat in "druipend doorbijten" nadert snel. Rond elf uur besluiten de dan ook de seniorenjoker in te zetten: "Openbaar vervoer".
Slowakije kent al sinds het communistische regime een goed publiek trein- en busnet. Poprad CS even binnenlopen dan? Jazeker,..over 40 min. vertrekt de eerste RegioTrain. (Vergelijkbaar met onze Intercity...) Met enige spierballen acrobatiek loodsen we onze tassentrucks één voor één over de roltrappen naar het perron in afwachting van wagon 4 mèt fietslogo. Wachtende reizigers bekijken inmiddels ons zwetende gedoetje en wij houden de spoorberichten met wijzigingen uit de luidsprekers in de gaten. In uitstekend Engels komt de herhaling! Een kwartier later piept het gevaarte binnen en snelwandelen we tegen de wegtikkende minuten richting fietslogo.Twee vriendelijk gemotiveerde conducteurs helpen direct onze ondingen op 1.20 m hoogte de wagon in. Een speciaal fietsbalcon als een balzaal met bijbehorend fietserspluche.Verbazingwekkend. Is dit het achtergebleven Slowaakse platteland, of is dit de RandstadRail in verwend Nederland?

Politie

In mijn brilspiegeltje zag ik dat Annelies, zo’n 100 m achter me rijdend, afstapte om een aantal mastodonten van minstens 40 ton, door te laten. Eentje durfde het niet aan om vanuit zijn hoge zitplaats haar positie naast het rechter voorwiel in te schatten. De file achter de truc moest een stevige lengte hebben gekregen. Inmiddels fliste de horde auto’s op de nauwe tweebaansweg op een meter langs me heen, terwijl ik geconcentreerd mijn voorwiel op de brede witte streep hield. Het is een soort evenwichtsbalkrijden. Allebei kunnen we heel goed op een wegbreedte van 40 cm rijden en dan concentreren we ons geheel op een punt 10 m vooruit. Annelies verdween achter een bocht uit mijn zicht en omdat óók stoppen nog lastiger is dan doorrijden, hield ik vaart. Annelies verscheen echter niet meer in mijn spiegel, dus drukte ik me bij een gat tussen de auto’s uiterst rechts. Geen Annelies. Wel reed een blauw zwaailicht de trucks voor en de stoet bleef komen. Nog steeds geen Annelies. Wel trucks. Spanning. Waar blijft ze? Na traag verlopen minuten peddelde plotseling een knalrood hoofd mee in de autoslang. “Politie” riep ze. Ja, dat had ik wel begrepen en haakte gerustgesteld achter haar aan. Zo’n 500 m verder stond de hermandad dwars op een parkeerplaats als fuik. Nu zul je het hebben. Boetes? Water en brood? Alles kon. Beide Slowaakse veldwachters zetten hun pet op en hielden ons duidelijk ontriefd staande.

Eén van hen sprak zelfs enig Engels, zodat onze communicatie niet gelijk misliep. Hoe we dit konden doen...we moesten toch begrijpen dat…. Zeker, begrepen we dat, legde ik uit, maar als je een route op de kaart moet plannen, staan er geen gevaarsdata en verkeersfrequenties bij. We zaten na een paar km in de shit, lichte ik toe, en om er uit te komen, moesten we gewoon de volgende 10 km doorbikkelen. Ik stelde de geüniformeerde vrienden voor een truck aan te houden en onze fietsen te laten vervoeren naar Vrutsky.Dat hielp. Een gestrekt stopteken van een agent doet ook daar wonderen!

Een lichte truck werd gesommeerd onze trappers met tassen in te laden en onder politiebegeleiding te volgen. De onvrijwillige chauffeur fluisterde ik al toe dat hem een beloning van € 10,-- te wachten stond voor door ons afgedwongen schade. Annelies en ik reden gedwee in de arrestantenbak mee. Zonder handboeien. Bij een benzinestation dumpte men ons vlot en binnen 5 minuten vervolgde iedereen zijn weg. De agenten wilden geen beloning accepteren, maar wel op de foto. Geen corruptie. Slowakije mag in de EU blijven, stel ik voor…

Rolling stone

Om de klim naar de bergrug tussen Tsjechië en Slowakije zo kort mogelijk te houden, overnachtten we op een volkomen lege, hooggelegen  camping. Overal doken reclameborden van skihotels en de faciliteiten aldaar op en benadrukten nog eens dat je hier alleen maar omhoog kon. Omhoog. Dat wisten we al van de routekaart en had ons al doen besluiten om vroeg de bedauwde tent open te ritsen. Vroeg is relatief hier. Doordat de tijdzone ook in Slowakije dezelfde is als in  Nederland piekt de zon hier al om 4 uur over de bergkammen. Rond zeven uur draaiden we de nog rustige weg op en duwden in ultra klein verzet het asfalt moeizaam weg. Iedere 10 minuten pauzeren we dan even om adem- en hartslagfrequentie te reguleren. De waterflessen gaan open voor het nat maken van shirts, hoofddoek en enig geslobber. Net stopten we vlak bij een skilift waar aan het steile terrein werd gewerkt, of onder het geluid van brekende takken en dof gerommel donderde een blok beton omlaag op 15 m afstand van ons. Wel precies op de lijn die we als fietser gekozen zouden hebben. Het toeval, een reddende engel, of stom geluk (kiest u maar) behoedde ons voor dit zeker 100 kg zware gevaarte. Foutje van de graafmachinist…In allerijl rende een grondwerker naar beneden om dit voor het verkeer weg te rollen. Dit is nou het laatste waar we onderweg aan denken: gevaar uit de hoek van de wintersport.

The movie Tsjechië

Mijn rug op

Alhoewel ik goed nagedacht heb over deze reis en ook met mijn huisarts de recente MRI-scan van mijn rug heb doorgenomen, kan ik melden dat tot nu, na bijna 1500 km mijn rug het goed doet.
Met de jaren geleden uitgevoerde stenose-operatie en de aangetoonde slijtageplekken baarde deze reis me wel enige zorgen. Zelfs het lopen, dat afgelopen jaar niet echt gemakkelijk ging, heeft aardige kwaliteiten momenteel. Vandaag houden we een derde rustdag na een paar stevige 10 - 15 %- hellingen aan het eind van een prettig zonnige dag, alsmede een 8-tal kilometers omrijden door niet aanwezige campings. It's all in the game, maar als je de laatste kilometers "op karakter" moet gaan rijden, dan ben je ècht blij als je plat kunt in ons "gele dopje", zoals we ons tentje noemen. Annelies heeft onderweg wat geëxperimenteerd met de go-pro-camera op haar helm. Het verkeer in de gaten houden, hoofd richten en tegelijk de aan/uitknop bedienen is niet simpel. Mooie opnamen die eindigen onderaan een steil aflopende berm kunnen leuk zijn als "home-video", maar hebben niet onze voorkeur. :-)....

Czec Kemp

Gelukkig hebben we een goed gedetailleerde kaart van Tsjechië, want naambordjes als Pod Zakovou Horoj of Prodstredni Porici nad Labem wijzen ons dagelijks de veld wegen. Nederlandse dyslectici liggen gegarandeerd binnen twee dagen uitgeput langs de weg. Eergisteren vonden we inderdaad de op de kaart aangegeven camping en hobbelden via de ongelijke keienweg het vermeende vakantieparadijs binnen. “Recepce” bleek gesloten en alle andere somber bruine loketten met aangekondigde eetwaren, waren zelfs getralied en met degelijk houtwerk vergrendeld. Nee, het weer was er niet naar om vandaag aan de toch niet onaardige waterlocatie met schoon zandstrand te vertoeven. Koud en regenachtig. Een merkwaardige stilte heerste rond de met alg, schimmelverwering en bladeren bedekte ganzjährige caravans. Al rondspeurend naar leven knarsten onze banden hun weg over de gravelweggetjes langs de vuilwitte sleurhutten. Ah! Een jongeling arriveerde op een afgeschreven mountainbike. Nee, hij was niet de eigenaar, maar beduidde wel dat we voor een handvol kronen daar konden kamperen en douchen. Vreemd. Je kon er de vinger niet achter krijgen, maar je voelde dat, door de taalbarrière verergerd, zijn verhaal niet deugde. We besloten het nabije stadje in te rijden voor meer slaapopties. De kinderhoofdjes stuiterden ons naar een Podravinje (levensmiddelen) en een pension. Het gesjouw met fietsen en tassen naar de oncomfortabele  eerste verdieping deed ons besluiten toch de shabby camping te bezetten. Ditmaal dook de echte eigenaar op. Prijzen voor tent, personen en douche ontstegen niet de vijf euro…

Inmiddels reed werkvolk met glimmende, westerse auto’s het erf op. Dat verklaarde veel: een werk-woon-camping. Uitsluitend mannen. Het sanitair was daardoor overal fleurig versierd: modderkluiten in de douche, strontflatsen in de potten, stukken wc-papier overal en water (?) op de vloer.

Het wc-papier was van de soort die wij in de jaren ’50 gebruikten. Grauwgrijs, één-laags, snel scheurend crêpepapier dat je minstens vier keer moest dubbelvouwen om niet je vinger er doorheen te laten komen…Wel aangenaam was de ruime, open, maar wel overdekte keuken. Zo groot dat we onze fietsen er ’s nachts plaatsten. Fietsen in de keuken? Jazeker! Op onze reizen gelden slechts de wetten van de v’s: voortgang, voeding, veiligheid, verzorging, vlinders, vogels, vuile voeten, vleermuizen, vergezichten, vliegjes, verrassing, verandering, volhouden, voldoening.