De E-Route

In voormalig Oost-Duitsland gleden we naadloos over in de uitvoerig beschreven Elbe-radroute. Een bijna vlak traject van meer dan 1000 km en voorzien van alle gemakken als richtingbordjes, landweggetjes waar alleen Landwirtschaftliches Verkehr toegestaan is, fietsherstelwerkplaatsen, kleine Imbisse en informatiepunten.
De lokale bevolking springt daarop in. Zimmer frei, Pension,  Haus zu vermieten, Fahrradverleih,…het wemelt ervan. Ideaal voor senioren. Waarschuwingen dat er niet gestrooid en geruimd wordt, doet vermoeden dat er zelfs dappere, danwel  roekeloze pensionado's, Hals- und Beinbruch riskerend, ook 's winters de ijzel testen. In dit voorseizoen fietsen heel wat grijze duiven van Zimmer naar Hotel en wat dies mehr sei. Sommigen doen dat voor het eerst. Dat zie je aan het gedrag. Dames die, net als mijn moeder vroeger, bij het afstappen enigszins spastische dribbelpasjes maken om te remmen, inplaats van in hun handgrepen te knijpen om tot stilstand te komen. Het opgeluchte gezicht toont dan dat de landing vanaf een bewegende fiets naar spreid- en stilstand als een prestatie wordt ervaren. Ook de helmdracht is vermakelijk. De helm dragen sommigen als een boerenpet bij hittegolf: hoog achterover in de nek. De holladiejee-stand. Scheef op de kruin is ook leuk: gezellig. Vooral de techniek scoort hoog. Zeker de helft heeft een E-bike. Dat moet wel, want soms heb je een bruggetje van 2 m hoog en dan vullen accu's de verkalkte spiervezels aan. Heel onnozel dachten we dat de overal aanwezige richtingbordjes met "E-route" de aanduiding was "geschikt voor "E-fahrrad". Maar nee,...het bleek te betekenen de "Elbe-route...

Duitsland

Gisterenavond zegden wij elkaar voor het laatst WELTRUSTEN in Duitsland. Nu in Tsjechie op snelle wifi onze laatste film publicren! Viel Spass!

Willem van Oranienbaum?

Voorbij  Dessau honkebonkten we het dorpje Oranienbaum binnen.
De Oost-Duitse erfenis van slecht onderhouden straten en stoepen wordt steeds meer voelbaar.
Kinderhoofdjes, ook nog onregelmatig gelegd en uit elkaar gereden, zijn een ware kwelling voor onze spaken. Geconcentreerd slalommend en bottenschuddend vorderen we maar langzaam door dorpjes.Voor een kruising controleer ik de kaart. Een fietser stopt en vraagt of hij ons kan helpen.
Hij wordt enthousiast als hij merkt dat we Nederlanders zijn en wijst op de grote villa waar we net voor staan. Daar woonde een Oranjetelg. Van Willem van Oranje! Zijn naam is verbonden met dit dorp! Wat een toeval. Hij grijpt in een tasje en pakt een tekening er uit van ene Henriette Catharina van Nassau - Oranien.

De begeisterde Oranienbürger ratelt uit zijn hoofd alle geschiedkundige feiten op die hij kan bedenken. Ik kan het niet bijhouden. Teveel.In ieder geval is hij de tekenaar van deze prent en hij wijst op de rechtse dame. Daar heeft hij het gezicht van zijn moeder in haar jonge jaren voor gebruikt. Catharina (1637 - 1708) is een nazaat, hoe heb ik niet begrepen, van onze Willem van Oranje.  (Moet ik nog eens googlen). Oranienbaum: zaad van onze royal family.
 

Peeetje is de kaart kwijt

Het beklimmen van heuvels is in Duitsland een standaard fietsexcersitie die altijd een beloning kent: bergafwaarts rollen.
Soms even pauzerend, maar ook wel hijgend doorstotend, schakel je, bovenaan gekomen, van
b.v. 1 - 2  via middenblad naar 3 - 6. (=versnellingenjargon).
Met genoegen kijk je dan de diepte in en je laat je vrachtje onder je kont tevreden op stoom komen.
Dáár doe je het voor: steeds luider zoemend bandenprofiel op het asfalt, de toenemende windstroom in je gezicht, de blik gericht op de weg en de vingers in positie aan de remmen.
Heerlijk!
Zo moet een valk zich voelen als hij zich vanuit de lucht op een veldmuis laat storten.
Dan komt het echte spel.
De snelheidsmeter glijdt over de 42,...de 45...en tikt zelfs even 47,3  aan.
Nog sneller komt dan het adrenalinewerk, want anticiperen op een hoge betonnaad of een diepe put is split-secondwerk.
Een misser met een val kan gruwelijke schaafwonden betekenen, een paar spaken en of een onherstelbare deuk in de velg.
Het blijft dus een risicovol spel tussen verstandige veiligheid en onverantwoord, maar bijna klaarkomend lekker, omlaag keilen.
Vandaag genoot ik nog na van zo'n afdalingorgasme en stopte even voor een breed uitzicht over de nog onrijp-groene graanvelden, klaproosruigten en struikplukken.
Graag onze positie controlerend pakte ik de kaart.
Kaart?
Wèg kaart...!
Normaal zit deze in mijn netje voorop, maar het haakje zat niet op zijn plaats.
Kaart weg?
Een kleine ramp voor de volgende twee dagen.
Ik wist het gelijk: hij was tijdens de laatste afdaling uit mijn  netje gewaaid.
Gelukkig  maar 2 km terug. Maar het is toch balen, want hij kan overal in, achter, of onder de braamstruiken liggen.
Het traject terugrijdend vond ik hem.
Braaf in de grashalmen.
Wat kan een stukje papier toch

De Duitse Pool

Alleen een telefoonnummer aan de ingang van de camping prijkte op het Anmeldungs kantoor.We togen naar de Imbiss waar een groepje Polen flink aan het bier was en we schoven naar binnen. Bij de fritesbakken stond een ruim aangedikte man die in gebroken Duits met een zwaar accent de administratieve honneurs waarnam. We kregen twee stukken gras in de aanbieding en daarna moesten we maar weer terugkomen voor de afrekening en twee koude biertjes. De dikkerd riep een nog redelijk nuchtere maat: “Herr Bürgermeister!” Of hij ons even de plekkies kon laten zien…Een half uurtje later keerden we terug naar de vette vreettent. Enthousiast vertelde de patatboer dat hij eigenlijk vrachtwagenchauffeur was, maar dat hij veel liever achter de balie stond en zijn hobby, koken, uitoefende. Spaghetti was de dagschotel en die kon hij aanbevelen. Met verve lichtte hij toe dat hij alles van verse spullen bereidde en pas aan iets begon als het besteld werd. Welnu, dat mocht hij van ons bewijzen: twee spaghetti dan. Een half uur later zette hij de flinke opgetaste borden slingerpasta met een riante kwak bruin-rode saus op tafel. Zijn glimlach was minstens zo groot als zijn buikomvang en hij bleef kijken totdat wij een eerste hap namen. Hij wist kennelijk wat voor smakelijks hij had klaargemaakt. Nee, hij had niets teveel gezegd. Van ons mag hij blijven.

Peeetje is de weg kwijt

Drie juni volgden we grotendeels de door mij thuis ingetekende route. Bos, landbouwvelden en Dörfer wisselden elkaar met Deutsche Gemütlichkeit af. We hadden een camping op het oog bij Schloss Holte. Kon niet missen….Totdat we besloten het rode bordje “fietsroute” te volgen. Ik had het kunnen weten. Door bossen, langs heldere beekjes en een verloren boerderij kwamen we uit op een weg. Welke weg? Schloss Holte stond aangegeven, maar de camping lag ten zuiden daarvan. Moesten we nu links of rechts? Een chauffeur bepaalde onze positie, maar kon de weg naar de camping niet vinden. Een ander fietsstel wist het heel zeker: “So und so,…und dann gerade aus und dann nach links und rechts und…We stapten op en drongen het bos weer binnen. Schitterende route, ware het niet dat ik na 90 km het wel gehad heb en niet zit te wachten op een puzzeltocht zonder bordjes.

Geen idee waar we zaten. En Duitse bossen zijn donker en ontnemen je iedere oriëntatie op de zon. Een asfaltweg bij een nieuwbouwwijk verhelderde de oriëntatie nauwelijks. De zon wees nu herkenbaar het ZW aan, maar zei niets over het dorp waar we nu uitkwamen. Een autopoetser wist wel een camping. We moesten de R1 volgen. De Europese fietsroute van Frankrijk naar St. Petersburg is aangeven met bordjes van 10 x 10 cm onderaan wegwijzers. Maar de bordjes, òf de wegwijzers ontbreken nog weleens… Nee, daar en daar links af, gerade aus…en dan kom je aardig in de richting, wees de poetser ongeveer in ZO-richting. Na 300 m nog maar eens gevraagd. Verkeerd dus. We moesten juist de àndere kant op. Na de Opeldealer in de scherpe bocht naar links de weg naar rèchts nemen. Door het dorp, de spoorweg over en dan de weg volgen. De spoorweg. De kaart had een spóórweg! En die làg hier! Met de zon in het ZW en de spoorweg noord-zuid snapte ik waar we zaten en bevestigde wat ik al wist; we zaten in het verkeerde dorp. Gelukkig kan ik een kaart zo goed lezen dat ik van verkeerde dorpen naar de juiste dorpen kan rijden, mits er een herkenbaar punt is. Les van vandaag: volgen van toeristische fietsbordjes is vergelijkbaar met spelen in een casino: je weet waarmee je begint, maar voor de uitkomst ben je aan de goden overgeleverd.

We bereikten de camping en ik kon mijn flink opgelopen irritatie onder de douche afspoelen. Tijd voor twee of drie stevige pilsen.

In Duitsland 'Denkend aan Holland'

En dan zijn we nu echt in het buitenland en wat doen we?