The movie AnneFiets en PedalPeter in Polen!

Verkeersborden

De Poolse verkeerswet neemt sommige zaken heel serieus. Als een fietspad doorsneden wordt door een weggetje, al is dat maar vier (!) meter breed, dan eindigt het fietspad toch? 

Een bord “einde fietspad” toont dat. Daar begint namelijk de vier meter brede oversteek naar het vervolg van dit fietspad.

Het fietspad wordt dan ook opnieuw aangekondigd. Is er na b.v. 100 m een nieuw weggetje, dan herhaalt zich dit verschijnsel.

 

Wij zien dus achtereenvolgens gedurende enige kilometers:

-- bord “aanvang fietspad “

– bord  “einde fietspad”

–---------------------------- weggetje oversteken

--bord “aanvang fietspad”

– bord  "einde fietspad”

– -----------------------------weggetje oversteken

--bord “aanvang fietspad”

– bord “einde fietspad"

–----------------------------- weggetje oversteken

– bord “aanvang fietspad”

– bord “einde fietspad" 

------------------------------weggetje oversteken

– bord “aanvang fietspad”

 -----------------------------enz. – enz. – enz….

Keigoed

Sommige stadjes werden hier al vermeld in oude geschriften tussen 1100 - 1200, zo lezen we op infoborden. Gelukkig doet men hier veel aan het behoud van het oorspronkelijke dorpsgezicht en restaureert, vaak met subsidie van de EU of werelderfgoedorganisaties, de historische kernen met gebouwen. Ook de wegen worden in middeleeuwse vorm hersteld. Dat betekent hier dat kilometers centrum geheel bestaat uit door het water glad geslepen rolstenen uit riviertjes. Héél mooi, maar nu moet je daar eens met een bepakte vakantiefiets overheen hobbelen...

D.ddat   i.i.sss   d.d.dan  ww.wel.l.l   h.hh.eel.l.   g.ggoed.d    t..te   mermer.kk.ken.n.n.n...

Na zo'n rolstenenstraat blijken onze levers en nieren zich op geheel andere plaatsen in ons lichaam te bevinden...:-)

 



 

Steengoed

Alhoewel we in Polen erg veel nieuwe en goed onderhouden huizen zien, staan er ook hier en daar bouwvallen tussen in de stijl van eeuwen geleden. Stulpjes gemaakt uit boomstammen en sommige met klei aan elkaar gemetselde natuurstenen muren. Keien uit de ijstijd liggen hier voor het oprapen. Romantisch om te zien en goed voor ansichtkaarten, maar nu nauwelijks bewoonbaar meer. Ze staan dan ook meestal leeg, of worden gebruikt als paardenstal. Het hier getoonde Hans-en-Grietje-huisje moet technieken van hunebedbouwers hebben vereist om dat uit de grond te stampen. Gigantische keien die honderden kilo's moeten wegen, zijn bij de hoeken opgestapeld. Hoe kregen ze het voor elkaar eeuwen geleden? Wellicht door het aanleggen van een schuin oplopend talud, zodat de mega-stenen omhoog gerold konden worden? Takelen? Het leuke is, dat latere bewoners op de gletsjermoppen weer bovenop met bakstenen gewerkt hebben. Anton Pieck zou hier zijn vingers bij aflikken.

Flitspaal

Als je in Polen een flitspaal nadert, dan wil men graag dat je leuk op de foto komt.
Een bord kondigt even tevoren aan dat men dient te lachen: "Say cheese". Maar dan in het Pools:  "Czy chcesz"...

Oude koelkasten

Mijn grootvader had begin 20e eeuw een bakkerij in Drimmelen en hield, zo verhaalde mijn moeder vaak, zijn ingrediënten koel in een ijskelder. Die ijskelder bestond uit een half onder de grond gelegen gemetselde ruimte met daar overheen een laag met gras begroeide aarde. In die ruimte werden staven ijs gelegd, die langzaam smolten, zodat deze constructie heel lang de gewenste lage temperatuur behield. Een natuurlijke koelkast.
Hier in Polen staan bij oude houten loghouses, vaak nog deze simpele, maar efficiënte koelruimtes.

Polski flop kurczaka

Zo rond het middaguur vinden we ergens een restaurantje of een dorpscafé waar je warm  kunt eten. Het snelst en gemakkelijkst is het dagelijks menu te kiezen, zoals de lokale bevolking dat doet. We zien bij binnenkomst al hier en daar wat stoffige handwerkslieden voorovergebogen aan de dis en weten dan al wat op de borden wordt aangekondigd. Annelies koos vandaag voor een halve kip. En halve kip ìs hier dan ook een halve kip! Alas, de kop en tenen zijn verwijderd. De rijke geur van dille, peper, kummeltjes en roomboter walmt van het bord. Frietjes en gepickelde kool zijn aanvullend. Aan alle kanten hangt de geelbruin geroosterde kip over het bord. Met nek, vleugel, borststuk, poot, niertjes, lever en hart. Dàt is een "halve kip". Hier eet men ècht "kip"...De knapperig bruine buitenkant met stoppelige vederhuid, kruiden met gelig huidvet is het lekkerst. Als delicate chips knisperen de goed doorgefrituurde velletjes over je tong. De hele "halve kip" opeten is een kunst die echte enige anatomische kennis vereist. Wat bij een Michelsterrenrestaurant als delicatesse wordt geserveerd, kippenlevertjes en kippenniertjes, zit hier bij het dorpscafé gewoon in de halve kip. Alsmede het hartje. Niets gooit men hier weg. Hier in Oost-Polen raken de uitersten elkaar: de "boeren-halve-kip-in-het-dorpscafé" bevat hier in één stuk alles wat men ons in de westerse landen als "delicatesse" tegen woekerprijzen aansmeert. Dan heet het echter exclusief en chique. Hier zijn "Michelindelicatessen" bij het dagelijks menu in ieder dorp inbegrepen. Fietsend door Polen ga ik soms meer begrijpen van de nonsens die wij in Nederland op het bord leggen en als heel normaal beschouwen...